Çiftelia: เครื่องดนตรีสองสายอันเป็นเอกลักษณ์ที่เล่นด้วยปิ๊ก (แขวนคอ) โดยทั่วไปทำจากเปลือกต้นเชอร์รี่ ชื่อของมันสะท้อนถึงโครงสร้างของมันอย่างตรงตัว (สองสาย) แม้ว่าจะมีแบบที่มีสามหรือสี่สายก็ตาม สายหลักจะเล่นทำนอง ในขณะที่สายที่สองจะให้เสียงดรอนที่เป็นจังหวะ (ISOเป็นที่นิยมในโคโซโวและแอลเบเนียตอนเหนือถึงตอนกลาง โดยใช้ประกอบเพลง抒情 การเต้นรำ และการแสดงแบบวง

ชาร์เกีย: เครื่องดนตรีประเภทสายที่มีขนาดใหญ่และเสียงทุ้มลึกกว่าปกติ สร้างขึ้นด้วยสาย 5 สาย (2+1+2) และคอยาวที่มี 14 เฟร็ต แต่ในรุ่นที่ซับซ้อนกว่าอาจมีถึง 12 สายและ 22 เฟร็ต เครื่องดนตรีชนิดนี้ใช้บรรเลงนำในเพลงมหากาพย์และเพลง抒情ของผู้ชายในชนเผ่า Tropoja, Kukës, Dibër และ Gjakova

ลาฮูตา: เครื่องดนตรีประเภทสีสายเดี่ยวที่แกะสลักจากไม้ชิ้นเดียว (ไม้เมเปิลหรือไม้วอลนัท) และหุ้มด้วยแผ่นหนังฟอก ใช้คันชักที่ทำจากขนม้าในการเล่น เสียงที่แหลมคมของมันสร้างบรรยากาศอันน่าหลงใหลให้กับมหากาพย์ทางประวัติศาสตร์ในที่ราบสูงทางเหนือ

ฟีเยลลี (ขลุ่ย): เครื่องมือชั้นยอดสำหรับคนเลี้ยงแกะ มีขนาดตั้งแต่ 18 ซม. ถึง 90 ซม. ( คาวาลล์เป็นที่รู้จักกันในชื่อท้องถิ่นต่างๆ เช่น คูลา, ดูดูกูและ บิลบิลีท่วงทำนองของมันเลียนแบบบรรยากาศชนบท เช่น ฝูงแกะกำลังเล็มหญ้าอยู่ริมลำธารบนภูเขา

Cylja Dyjare: ขลุ่ยคู่ที่แกะสลักจากไม้ชิ้นเดียวเป็นรูปตัว “A” หลักฐานทางโบราณคดีระบุว่ามีอยู่ในอิลลิเรียตอนใต้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 5-6 ก่อนคริสตกาล ท่อหนึ่งเป่าทำนองหลัก ส่วนอีกท่อเป่าทำนองรอง

ซูมาร์ยา: เครื่องดนตรีเป่าลมทรงพลังแบบสองท่อ ทำจากกระดูกสัตว์หรือกก ปลายท่อทำจากเขาโค ต้องใช้เทคนิคการหายใจแบบต่อเนื่องเป็นวงกลม ทำให้เกิดเสียงแหลมคม ซึ่งมีรากฐานมาจากภูมิภาคทางเหนือ เช่น เลเช่ ปูเก่ และชโคเดอร์

กัจจา (ปี่สกอต): ปี่สก็อตของแอลเบเนียมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับวัฒนธรรมการเลี้ยงปศุสัตว์ ประกอบด้วยกระบอกเก็บเสียงที่ทำจากหนังสัตว์ ท่อเสียงต่ำ และท่อเสียงหลัก แพร่หลายในภูมิภาคทางใต้ เช่น เบรัต โปกราเดช และคอร์เช และทำหน้าที่เป็นเครื่องดนตรีเดี่ยวที่โดดเด่นสำหรับนักดนตรีท้องถิ่น คาบา ท่วงทำนองและเสียงประสานของวงดนตรี