in ,

Δεν είναι όλοι όσοι περιπλανιούνται χαμένοι – Μερικοί είναι Ana Hyseni [Νοέμβριος 2026]

Χωρίς φίλτρα, χωρίς μαρμάρινα λόμπι — μόνο τόλμη, χάρη και ένα σακίδιο γεμάτο μαθήματα ζωής.

Ana Hyseni, Στρατόπεδο Προσφύγων Dzaleka
©Ana Hyseni, Στρατόπεδο Προσφύγων Τζαλέκα

Του Deli Muçollari

Έχω γνωρίσει την Άνα Χισένι μόνο μία φορά — αλλά μερικές φορές, αυτό είναι αρκετό για να νιώσεις την ουσία κάποιου. Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά συζήτησης, ένιωσα αυτή τη διαφορετική αύρα πάνω της — ένα μείγμα ήσυχης σοφίας, ανοιχτόμυαλης περιέργειας και του είδους της ελευθερίας που δεν μπορείς να προσποιηθείς. Την ελευθερία να είσαι ο εαυτός σου, τυλιγμένη σε μια γλυκιά αυτοπεποίθηση και ένα πραγματικά ευγενικό χαμόγελο.

Δεν εξέπεμπε την ενέργεια μιας τουρίστριας με ένα αυστηρό πρόγραμμα και 40 κιλά συντονισμένα ρούχα. Όχι — η Άνα είναι το είδος της ταξιδιώτισσας που έχει ελαφριά ρούχα αλλά γυρίζει σπίτι φορτωμένη με ιστορίες. Το είδος που σκαρφαλώνει στις κορυφές, όχι μόνο για τη θέα, αλλά και για τους ανθρώπους που συναντά στο μονοπάτι και τις ήσυχες αποκαλύψεις που βρίσκονται στην κορυφή.

Αν δεν είχα ένα νεογέννητο στο σπίτι που απαιτούσε ωριαία τάισμα και έναν συναισθηματικό μονόλογο κάθε βράδυ, πιθανότατα θα περνούσα μερικές μέρες μαζί της — απλώς για να απορροφήσω λίγη από αυτή τη μαγεία που κουβαλάει μέσα της από όλα τα μέρη που έχει πάει. Αφού δεν μπορώ, έκανα το επόμενο καλύτερο πράγμα: Της ζήτησα να το μοιραστεί εδώ, μαζί σας.

Κυρίες και Κύριοι,

Γνωρίστε την Άνα Χισένι!

Στιγμιότυπο οθόνης 2025 08 07 στις 11.23.32 μ.μ
©Άνα Χισένι, Βιετνάμ
1. Άνα, να είσαι ειλικρινής—ως κορίτσι από το Πέρμιτ, πόσα γλύκοι χρειάζεσαι στο σακίδιό σου για να επιβιώσεις σε μια αποστολή στα Ιμαλάια;
 Ειλικρινά; Τουλάχιστον επτά. Μία για κάθε κρίση υψομέτρου, και οι υπόλοιπες για να υπενθυμίζουν στα Ιμαλάια ότι δεν είναι πιο γλυκά από την Πρεμετή. 
©Άνα Χισένι, Περμέτ
©Άνα Χισένι, Περμέτ

 

2. Ποια είναι η μία αλβανική παροιμία που σε έχει ακολουθήσει μέχρι την κορυφή του Άμα Ντάμπλαμ;
 
Ο πατέρας μου έλεγε πάντα, “Ku ka vullnet, ka rrugë.”
Και εκεί πάνω στο Άμα Νταμπλάμ, όταν το μονοπάτι ήταν απότομο και τα πόδια μου είχαν τελειώσει, αυτά τα λόγια μου θύμισαν: Αν έχω τη θέληση, θα βρω τον δρόμο μου, ακόμα κι αν είναι κάθετος και μέχρι τα 6812 μέτρα. 
©Άνα Χισένι, Ama Dablam Peak
©Άνα Χισένι, Ama Dablam Peak
 

3. Το Πέρμετ είναι γνωστό για τις θερμές πηγές του. Αφού σκαρφάλωσες στο Έλμπρους, θα ήθελες να μπορούσες να τηλεμεταφερθείς στο Μπέντζα για μια βουτιά;

Αφού έφτασα στα 5,642 μέτρα, δεν ονειρευόμουν πολυτέλεια ή εορτασμούς, απλώς ήμουν κουρασμένος και βαθιά ευγνώμων. Και ναι, θα ήταν τέλειο να επιστρέψω στις ρίζες μου, κατευθείαν από την κορυφή της Ευρώπης.

Υπάρχει κάτι σε αυτές τις θερμές πηγές, τη ζεστασιά, τη σιωπή, τη μυρωδιά των βουνών, που βγάζει νόημα μετά από κάτι τόσο έντονο.

Η Πρεμετή δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Απλώς σε καλωσορίζει και μερικές φορές αυτό ακριβώς χρειάζεσαι.

4. Πώς συνδυάζεται η γιόγκα με το ρακί; Ρωτώντας έναν φίλο.

Αυτή είναι η τέλεια συνταγή για ισορροπία. 

Και τα δύο αφορούν τη σύνδεση· το ένα με τον εαυτό σου και το άλλο με τους φίλους σου. 

Απλώς ίσως μην δοκιμάσεις να στέκεσαι στο κεφάλι μετά από πολλές ρακί 🙂

 

5. Αν έπρεπε να πείσετε έναν Παριζιάνο να μετακομίσει στο Περμέ χρησιμοποιώντας μόνο τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;

Δεν υπάρχει μετρό εδώ 🙂

6. Ποιο είναι ένα αλβανικό φαγητό που θα μπορούσε να φέρει παγκόσμια ειρήνη (ή έστω να εντυπωσιάσει έναν Γάλλο);

Φέργεσε. Είναι απλό, πλούσιο και παρήγορο, σαν κάτι που μόνο μια γιαγιά ή μια μικρή χώρα γεμάτη καρδιά θα μπορούσε να φτιάξει. Το γεύεσαι και σκέφτεσαι: Ναι. Θα μπορούσα να μείνω εδώ για λίγο.

 

7. Ας γίνουμε συναισθηματικά φορτισμένοι, πού έκλαψες περισσότερο;

Κλαίω περισσότερο όταν σκαρφαλώνω σε βουνά, ειδικά στο Άμα Νταμπλάμ. Δεν είναι θλίψη, είναι κάτι πιο ήσυχο και δυνατό.

Εκεί πάνω, είσαι μόνο εσύ, ο ουρανός, ο άνεμος και αυτή η βαθιά αίσθηση ότι βρίσκεσαι ακριβώς εκεί που πρέπει να είσαι. Έχω δει ανατολές που με έκαναν να ξεχάσω τα πάντα και ένιωσα πιο άνθρωπος από ό,τι ένιωσα ποτέ στο επίπεδο της θάλασσας. Δεν είναι το υψόμετρο που με κυριεύει, είναι η υπενθύμιση του πόσο τυχερός είμαι που νιώθω τόσο ζωντανός.

©Ana Hyseni, Wadi Rum Desert, Jordan
©Ana Hyseni, Wadi Rum Desert, Jordan

Γνωρίστε τη Sonila Hyseni, την ειδική στο κάμπινγκ που θα σας κάνει να ξανασκεφτείτε τον ύπνο κάτω από αστέρια

8. Ποιος προορισμός σας έδωσε ένα καλό μάθημα που θα θυμάστε για μια ζωή;

Το Νεπάλ, όταν το επισκέφτηκα για πρώτη φορά το 2021.

Με έμαθε πώς να επιβραδύνω. Στην Ευρώπη, έχουμε συνηθίσει να βιαζόμαστε, να κινούμαστε γρήγορα, να αποφασίζουμε γρήγορα, να περιμένουμε τα πάντα τώρα. Αλλά στο Νεπάλ, τα πράγματα κινούνται διαφορετικά. Οι άνθρωποι παίρνουν τον χρόνο τους και η ζωή ρέει με τον δικό της ρυθμό. Στην αρχή μου φάνηκε άγνωστο... μετά άρχισε να μου φαίνεται σωστό. Δεν έμαθα απλώς να είμαι υπομονετική, έμαθα να αναπνέω λίγο πιο βαθιά και να εμπιστεύομαι τη στιγμή που βρίσκομαι.

©Άνα Χισένι, Νεπάλ
©Άνα Χισένι, Νεπάλ

9. Ποιο είναι ένα πράγμα που ο κόσμος εξακολουθεί να κάνει λάθος στις περιπετειώδεις γυναίκες - ειδικά σε εκείνες που ανταλλάσσουν το βερνίκι νυχιών με κιμωλία αναρρίχησης;

Ότι οι περιπετειώδεις γυναίκες προσπαθούν να γίνουν κάποια άλλη. Αλλά δεν τρέχουμε μακριά από τίποτα. Τρέχουμε προς αυτό που βάζει φωτιά στην ψυχή μας. Το να ανταλλάξουμε το βερνίκι νυχιών με κιμωλία αναρρίχησης δεν έχει να κάνει με την επιλογή ανάμεσα σε ταυτότητες.

Πρόκειται για την επιλογή της ελευθερίας· την ελευθερία να είσαι δυνατός, ήπιος, φοβισμένος και γενναίος... όλα ταυτόχρονα. 

Ο κόσμος εξακολουθεί να παλεύει με γυναίκες που αρνούνται να χωρέσουν σε ένα κουτί. Αλλά από τη δική μου οπτική γωνία; Η θέα είναι πολύ καλύτερη από έξω.

©Άνα Χισένι, Βιετνάμ
©Άνα Χισένι, Βιετνάμ

10. Από τους δρόμους της Ινδίας μέχρι τα μονοπάτια του Περού, ποια είναι η μυστική σου υπερδύναμη ως γυναίκα στο δρόμο; Η διαίσθηση, η καλοσύνη... ή το βλέμμα θανάτου που λέει «Μην τα βάζεις μαζί μου»;

Ειλικρινά, είναι ένας συνδυασμός και των τριών· αλλά αν έπρεπε να διαλέξω, θα έλεγα τη διαίσθηση. 

Αυτή η εσωτερική φωνή με έχει κρατήσει ασφαλή, με έχει οδηγήσει στους σωστούς ανθρώπους και με έχει βοηθήσει να νιώσω σαν στο σπίτι μου σε μέρη που δεν είχα πάει ποτέ. 

Μου λέει πότε να χαμογελάσω, πότε να κάνω ένα βήμα πίσω και, ναι, πού να κοιτάξω το νεκρό βλέμμα. Αλλά ακόμα και αυτό είναι τυλιγμένο σε καλοσύνη. 

Το να είσαι γυναίκα εν κινήσει σημαίνει ότι μαθαίνεις να διαβάζεις τον κόσμο και τον εαυτό σου γρήγορα. 

Και η διαίσθηση; Αυτή είναι η υπερδύναμη που δεν κουβαλάς εσύ... σε κουβαλάει. 

©Άνα Χισένι, Παρατί, Βραζιλία
©Άνα Χισένι, Παρατί, Βραζιλία

11. Ποιο είναι το πιο παράξενο (ή το πιο «περιπετειώδες») πράγμα που έχετε φάει στο δρόμο—και θα το ξαναφάγατε;

Δεν ρισκάρω με το φαγητό. Ίσως γι' αυτό δεν έχω αρρωστήσει ποτέ στα ταξίδια μου. 

Αλλά επικίνδυνες καταστάσεις; Αυτή είναι μια άλλη ιστορία. 

Στη Σρι Λάνκα, σκέφτηκα ότι ήταν καλή ιδέα να ταξιδέψω χωρίς κάρτα SIM. Με λίγα λόγια: κατέληξα να περπατάω για δύο ώρες στο σκοτάδι με ένα σακίδιο 17 κιλών, χωρίς ξενοδοχείο στο οπτικό μου πεδίο, χωρίς ταξί. Μόνο εγώ, μερικές ύποπτες αγελάδες και το Google Maps κολλημένο στην «αναζήτηση»...

Τελικά, έπεσα πάνω σε ένα φαρμακείο που ήταν κάπως ανοιχτό. 

Μου έδωσαν ένα hotspot, με βοήθησαν να βρω ένα tuk-tuk και οδήγησα μία ώρα μέχρι το πλησιέστερο ξενοδοχείο στη μέση του σκοταδιού. 

Τα ταξίδια με έχουν διδάξει ότι μερικές φορές, δεν είναι αυτό που τρώς που σε προκαλεί. 

Είναι το πόσο μακριά θα πας χωρίς σήμα. 

Στιγμιότυπο οθόνης 2025 08 08 στις 12.47.21 μ.μ
©Άνα Χισένι, Θέθ

12. Ποια χώρα σε εξέπληξε εντελώς, με έναν τρόπο του τύπου «γιατί κανείς δεν μου είπε ότι ήταν τόσο καταπληκτική;»

Είναι δύσκολο να αναφέρω μόνο μία, κάθε χώρα που έχω επισκεφτεί έχει προσφέρει κάτι μοναδικό.

Αλλά στην Ινδία και το Νεπάλ αισθάνονται διαφορετικά.

Υπάρχει κάτι στην ενέργεια, τους ανθρώπους, το χάος και την ηρεμία που συνυπάρχουν... που μένει μαζί σου πολύ καιρό αφότου φύγεις. Δεν νιώθεις πια ξένο, νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Γι' αυτό επιστρέφω συνέχεια. Δεν πάω για να δω κάτι καινούργιο. Πηγαίνω για να νιώσω κάτι οικείο.

13. Αν η Άμα Νταμπλάμ, η Ακονκάγκουα και ο Έλμπρους έπρεπε να διαγωνιστούν σε έναν διαγωνισμό ομορφιάς, ποιος θα πάρει το τριαντάφυλλό σας—και γιατί;

Κάθε βουνό σε διδάσκει κάτι. Η Ακονκάγκουα προκάλεσε την αντοχή μου, ο Έλμπρους δοκίμασε την υπομονή μου, αλλά η Άμα Νταμπλάμ; Η Άμα Νταμπλάμ άγγιξε την ψυχή μου.

Την είδα για πρώτη φορά ενώ σκαρφάλωνα σε μια άλλη κορυφή στο Νεπάλ. Μόλις εμφανίστηκε, άρχισα να κλαίω, δεν ξέρω καν γιατί. Ένιωσα σαν να με φώναξε.

Την επόμενη σεζόν, επέστρεψα μόνο και μόνο για να την σκαρφαλώσω. Και ενώ θα συνεχίσω να σκαρφαλώνω πολλά βουνά στη ζωή μου, το Ama Dablam θα είναι πάντα το βουνό της καρδιάς μου.